„Proszę pana – mówi na początku października Gabi – Byliśmy w kinie na Dzieciach Ireny Sendlerowej. Może zagramy to na scenie?”. „Chyba nie znam dobrze tej historii” – odpowiadam. „To ja panu wraz z Olą napiszę całe streszczenie do scenariusza, dobiorę aktorów i jedziemy”. „Ok, zróbmy z tego sztukę”. Pomysł na sztukę opartą na filmie historycznym narodził się i przekształcił w decyzję do działania, podczas 10-minutowej przerwy między lekcjami. Potem zapoznanie się z materiałem, scenariusz, dobór aktorów, muzyka i… zaczęły się próby. Pomysł był spontaniczny, a aktorów zaplanowaliśmy wielu, więc początkowo nie było łatwo. Poza tym jak wiadomo paradoxowicze od lat w różnych poważnych akcjach się udzielali, ale sami jako zespół nie stworzyliśmy nigdy dzieła dramatycznego. W tym roku zmierzyliśmy się z tym i wyszło… bardzo dobrze. Spektakl robił wrażenie, bo w sposób zwięzły i bardzo dynamiczny, za pomocą skromnego światła i mocnych, basowych dźwięków podkładu muzycznego, budował niezłą dramaturgię. Sporo zamyślenia, ale też dużo ruchu, biegania i huku wystrzałów. Ci, którzy się wypowiadali, byli pod wrażeniem. A Paradox 21 + goście przeżyli kilkanaście godzin twórczych emocji. Jak widać, Paradox 21 istnieje, ma się dobrze. Dzisiejsze przedstawienie to kolejne wydarzenie na nowej drodze zespołu. Warto też dodać, że nie stworzyliśmy tego spektaklu z konieczności czy na jakieś zamówienie, była to absolutnie bezinteresowna inicjatywa zespołu. Brawa dla wszystkich! Przedstawienie miało swój debiut 9 listopada 2009 na scenie szkolnej świetlicy Gimnazjum nr 21. Zagraliśmy je aż 4 razy w ciągu jednego dnia dla prawie wszystkich gimnazjalistów. Pokazaliśmy je w przeddzień szkolnego Dnia Patrona. Kilka dni pózniej, 12 listopada zagraliśmy spektakl jeszcze 3 razy pod rząd dla wszystkich I klas gimnazjum.  Ciekawostką był fakt, że centrum dekoracji stanowił mur, który dzielił dwa narody. Przedstawienie zupełnie przypadkowo zagraliśmy natomiast dokładnie w 20 rocznicę obalenia słynnego muru berlińskiego.  Karol i Adam jako gestapo w najbardziej dynamicznej scenie ucieczki przez kanały.  Scena aresztowania Ireny Sendler. W głównej roli Gabrysia Turczyńska.  Zuzia, Natalia, Ania, Marta i Patrycja jako ocalałe dzieci żydowskie.  Po spektaklu   Relacja umieszczona na stronie naszego gimnazjum.  Włożyć głowę do ksero. To tylko Paradox potrafi. Ale pomysł na plakat teatralny gotowy.  Przedstawienie wymagało zaangażowania wielu ludzi, więc aktorzy z Paradoxu 21 byli mniejszością. Większość stanowili zaproszeni z różnych klas goście. Niektórzy się nieźle sprawdzili, więc pewnie nasza współpraca się nie zakończy. Udział wzięli: Irena Sendler – Gabrysia Turczyńska Konspiratorzy – Michał Banach, Arek Jarlaczyk, Stasiu Talarczyk. Sanitariuszki – Joanna Jaworska, Sara Strajbel. Matki – Marysia Nawrocka, Basia Wach. Żydzi (dzieci) – Patrycja Muderhak, Zuzia Wypasek, Ania Kurowska, Bartek Talarczyk, Marta Ślusarczyk, Natalia Gniewek. Żydzi (dorośli) – Sandra Pawko, Łukasz Mazur. Gestapo – Karol Truszyński, Adam Watrak, Patryk Gorzkiewicz. Narrator – Ola Leśnicka. Casting – Gabrysia Turczyńska, Ola Leśnicka, Ireneusz Skubicki. Scenografia – pani Ola Karłowska i zespół. Zdjęcia – Maciej Niklas. Konstultacja historyczna – pan Tomasz Bobin. Scenariusz, muzyka, reżyseria – Ireneusz Skubicki. |
-
- 10 listopada 2009
- teatr
