2008: Jasełka szkolne

Oto relacja, która ukazała się na stronie naszego gimnazjum.

Trzecie działanie młodych paradoxowiczów to absolutna premiera, czyli przedstawienie pt. „Bardzo prawdziwe jasełka”, które przygotowaliśmy na grudzień 2008 roku. W tym roku wykorzystaliśmy trochę motywów z poprzedniego roku, ale główna część scenki to nowy tekst pana Skubickiego, który zainspirowany pomysłem uczniów napisał scenariusz o tym jak tworzą się jasełka 😀 Podobnie jak w poprzednim roku nie zadowoliliśmy się wystawieniem naszej scenki wyłącznie uczniom. W grudniu nasz świąteczny występ pokazaliśmy też dyrektorom gorzowskich szkół, a na styczeń mamy zaplanowane jeszcze parę pokazów nie tylko w szkole 😛


Mix zdjęć z „Bardzo prawdziwych jasełek”. Przedstawienie zaprezentowane 18 grudnia 2008 roku obejrzało zaproszone przez naszą panią dyrektor liczne grono dyrektorów gorzowskich szkół, a także reprezentanci władz miejskich i oświatowych. Nasza scenka to złożony program artystyczny. Wszystko zaczyna się od występu czwartoklasistek, które śpiewają na żywo „Choinkę”. Do tego debiutu przygotowała je pani Magda Jankowska. Potem następuje zasadnicza część naszych jasełek wymyślona i reżyserowana przez pana Skubickiego, przeplatana występami szkolnego zespołu OK, którym oczywiście dyryguje również pani Magda. Dziewczyny z OK nie tylko śpiewają, stanowią część przedstawienia

A oto mix zdjęć z naszych przedstawień dla uczniów naszej szkoły. W przedstawieniu udział wzięli: Sara Strajbel i Kamila Szatkowska z 6c, Maciej Niklas z Ia, Klaudia Jakobowska, Ania Sałatarow, Ania Drozdowska, Krzysiu Gajewski, Asia Cichy z klasy 1B, Michał Banach z klasy IID, Gabrysia Turczyńska z IIA, Tomek Wołejsza, Agata Napiórkowska z klasy IIIA oraz Rafał Świdziński z IIID. Oczywiście do grupy aktorek, ale przede wszystkich wokalistek dołączyć trzeba Marysię, Asię i Basię z zespołu OK. Oprócz tego mamy zaplecze techniczne w postaci Jędrka z klasy IID, który zajmuje się obsługą świateł i Daniela z klasy IIIA, który obsługuje sprzęt audio. Sukcesem jest to, że wszystkich tych uczniów porozrzucanych w różnych klasach udało się zebrać i zgrać ze sobą.